21.10.2007
ALZHEİMER HASTALIĞINA [1] yakalanmış bir akrabamız var.
Bayramda ziyaretlerine gittik.
Hastalığı nedeniyle,
Birkaç dakika öncesini bile unutur haldeydi.
Örneğin kızını tanıyamıyordu.
Görüşmemiz esnasında, kendi öz kızına:
“Kızım siz kimlerdensiniz?” diye sordu.
Yanında kaldığımız süre boyunca,
Bizimle de en az iki – üç defa bayramlaştı.
Anlamıştım ki aynı dili konuşanlar değil,
Aynı duyguları paylaşanlar anlaşabiliyordu.
İçimiz burkulmuştu..
Bizi biz yapan şeydi hafıza..
Kayboldu mu, kişilik de yitip gidiyordu.
Adeta bir robota dönüyordu insan.
Koca bir ömrün,
Küçük bir beyin hastalığı yüzünden silinip gitmesine,
İnsanın gönlü mümkün değil razı olmuyordu.
Kişiliğin tazelenmesi için,
Her an diri ve olgun kalabilmesi için,
Hafîz olan Allah’a (c.c),
Ne kadar da muhtaç olduğumuzu fark ettim.
Yetmiş senelik bir ömrün kesinlikle yetmediğini,
Bu işin gerisinin de olduğunu anladım.
Ölüm bir son değildi.
Hafîz ismi haşri istiyordu.. [2]
İnsana verilen nimetler içinde,
En bütüncül olanı hafızadır.
Bizi diğer hemcinslerimizden ayıran,
Sadece simalarımız değildir.
Belki ondan çok daha önemli olan,
Kişiliğimiz ve fıtratımızdır.
Bunu yansıtan da hafızadır.
Hafıza arşivinizde ne varsa siz osunuzdur.
Belleğimize neleri kaydettiğimize,
Bir gün nelerle yüzleşeceğimize,
Çok dikkat etmemiz gerekmektedir.
Çünkü o bizim için,
Aynı zamanda bir hesap defteridir. [3]
Şu durumda,
Kapasitesi kütüphaneleri aşsa da,
Yine de korunmaya en muhtaç olan cevherimiz,
Hafızamız olmaktadır.
Her canlının en değerli yeri,
Çok zayıf ve korunmasız olmasına rağmen,
Onun tohum ve çekirdeğidir.
Madem ki kendi başımıza bunu başaramamaktayız,
Öyleyse hafızamız hem korunmaktadır, [4]
Hem de muhafaza edilip,
Bir kopyası tekrar bize iade edilecek demektir.. [5]
© 2021 karakalem.net, Aykut Tanrıkulu