14.10.2007
O KADAR uzağım ki o asra,
Rüyâda bile varamıyorum.
Okuyorum, dinliyorum, uyuyorum.
Olmuyor.. Uzanamıyorum..
Bağlantı zayıf hüsrandayım..
Nasıl insanlardı onlar öyle,
Nasıl yaşamışlardı hayret..
Ortam bugünden beterdi,
Bense onlardan bin beterim.
O ne bağlılıktı.. O ne sadakat..
Bir kere iman ettiler yetti.
Bin senedir iman ediyoruz,
Birisi kadar fayda vermiyor..
Kuşluk vaktiydi Erkam’ı gördüm.
Sordum sevinçle: ‘Sene kaç?’
‘Altmış’ dedi, ah çekerek..
Ben sevinçten,
O hüzünden ağlıyordu..
Onlar ortama uymadılar,
Asırlar onlara uydu.
Zamane değildiler,
Tatlı bir hüzne sevdalandılar.
Kırk dakika yetti her birine,
Kırk senede yetişmezi aldılar.
Sohbet-i nebeviyle boyandılar.. [1]
Sihirli cümle şuydu:
‘Rabbimizin muradı nedir?’
Huzur içinde söylediler ümmete.
Fenâdan bekâya uçtular da,
İzleri kaldı sinede..
Medineliydiler, medenîydiler,
Melekler gibi pervaneydiler.
Söz verdiler dönmediler.
Velhasıl onlar asrı saadettiler..
Saadetin ta kendisiydiler..
© 2021 karakalem.net, Aykut Tanrıkulu