09.12.2007
BİR YANDA amaçsızlık ve anlamsızlık..
Üstün ve yüce bir aklın ürünü olan şu âlemin,
Kendi bulanık zihnimizde,
Abesiyet perdesine bürünüvermesi,
Bir anda her şeyimizi alıp götürüyor.
Makro âlem ile mikro âlemin arasında sıkışıyoruz.
Hikmetin zıddı ile karşılaştığımız korkusuna kapılıyoruz.
Hz. Muhammed’in (s.a.v) getirdiklerinin tam tersi,
Üstümüze üstümüze yağmaya başlıyor.
Her şeyin başıboş kalması ve yok olması ihtimali,
Derin bir çöküntüye yol açıyor.
Kötü dünya sendromu [1] beynimizi kemiriyor.
Bütün mahlukatın bize düşman olduğunu zannediyoruz.
İnanç sistemimizde oluşan boşluklar,
Yaratıcıya karşı duyduğumuz kuşkular,
Korku tümörleri,
Bağışlama yetimizi yitirmemiz,
Saldırganlık ve şiddet arazları,
Bütün insanlığımızı alıp götürüyor.
Tam bir felaket senaryosu ile baş başa kalıyoruz..
Diğer yanda ise İslam’ı huzur içinde yaşamak, [2]
Var olduğunu bilerek hayatına yön vermeye çalışmak gibi,
Ruha genişlik ve eminlik hissi veren bir hayat tarzı bulunuyor.
Bu yakada,
Yaratılıştaki İlahi gayeye uygun hareket etmenin,
Akla verdiği tatmin halini yaşıyoruz.
Gözümüzü her açtığımızda,
Hayatı hep yanı başımızda buluyoruz.
Bu hayatın anlamı üzerine kafa yorduğumuzda,
Karşılığında İlahi hikmetle [3] buluştuğumuzu idrak ediyoruz.
Hayata karşı kendimizi sorumlu hissediyoruz. [4]
İyi ahlak ve güçlü bir vicdana [5] sahip olmak gibi,
İnsani değerleri öğreniyoruz.
Bütün düşmanlıklar yerini dostluğa ve kardeşliğe bırakıyor.
Yaratılmışı sevmeye başlıyoruz Yaratan’dan ötürü.. [6]
Şiddetin her türlüsünü, [7]
Velev din adına bile olsa bin nefretle reddediyoruz. [8]
Bu sayede olgunlaştığımızı fark ediyoruz.
Sonsuzluk krizlerimiz [9] teskin olmaya başlıyor.
Ve öte âleme hazırlanmakta olduğumuz sonucuna ulaşıyoruz..
© 2021 karakalem.net, Aykut Tanrıkulu