04.05.2008
ÖLÜM ÇIKAR karşına ne dersin?
‘Bitti’ mi, ‘bitmedi’ mi..
Anaların vücut diline bir bak,
Ölümü öldürebilir misin ey Âdem!.
Sana bitmeyen bir şey söylesem,
Sonsuzluğa inanır mısın?
Sevginin yaşı olur mu!
Hangi aşk bitmek üzere başlamıştır?
Seviliyorsun, neden buradasın sanıyorsun?
Tüm sevgilerin sınandığı yerdesin, [1]
Dünyadasın..
Ölüm çıkar karşına sen ne dersin?
‘Bitti’ mi..
Adresini şaşırmış sevgiler yüzündendir, [2]
Hep bu şaşkınlığımız.
Şaşı bakar şaşırırız.
Şairin dediği gibi;
‘Düşmeden önce düşünseydin,
Neden düştüğünü düşünmeyecektin’ misali.. [3]
Dönüp baksak kendimize, [4]
Ruhumuz kadar yüce kılındığımızı fark ederiz.
Ey Âdem!.
Kimi görür gözlerin?
Kimi tutar ellerin?
Adresini şaşırmış sevgiler yüzündendir,
Hep bu şaşkınlığın..
Bilsen,
Kabuğunu çatlatma çelişkisine katlanabilsen, [5]
Tohum misali sonsuzlaşmak üzere..
Sevildiğin kadar sevebilsen ey Âdem!.
Dar gelir sana dünya anlarsın.
Unutma,
Tohum eken çiftçinin ambarı boşalır,
Ama tarlası ziyadeleşir.. [6]
O (c.c) bilmek / bildirmek istedi:
‘Ey Âdem!.
Senin derdin nedir?
Sen mi, Ben mi..
Âdem misin, yoksa adem mi..’
Ölüm çıkar karşına sen ne dersin?
Bitti mi..
Bitmedi mi..
© 2021 karakalem.net, Aykut Tanrıkulu