27.06.2008
EN SON yaklaşık 5 sene gönce görüştüğümüz samimi kudretli bir dostumun vefat haberini aldığımda sebeplere alışmış aklım tabiatla kirlenmiş duygularım tesadüflere aşina olmaya meyletmiş nefsim kıpırdanmaya başladılar. Endüstri Mühendisleri mezunları olarak kurduğumuz grup mailleri aracılığıyla gelmişti akıllara sakat mail. Duygulu bir arkadaşım şöyle özetlemişti arkadaşın vefatını:
“Olay; Kudret’lerin bir iki süt tankeri vardı, Yörükoğlu Ayrana; Sökeden Antalya organizeye süt çekiyorlardı. birinin Antalya yakınında mazotu bitmiş, Kudreti çağırmış, arabaya mazot koymuşlar. şöför arabaya binmiş, Kudret de arabanın solunda birşeylere bakıyomuş. kopuğun biri çok hızlı geliyormuş, önce sol taraftan kamyona sonra duramamış Kudret’e çarpmış. yine durmamış, Kudretin Ferhat isminde kardeşi var, onunla gitmişlermiş; Ferhat arabada oturuyormuş bu arabaya da vurmuş, daha sonra yoldan çıkmış.”
Hal böyleydi. Ecel birdi, değişmezdi. Kudretle arkadaşlığımızın daha da ilerleyeceğini düşünüyordum. Allah rahmet etsin. Böylesine bir ölümle ibret oluşu bile tarafından yazılıp geride kalanlara bırakılmış ibretli bir mektuptu. Grup maillerinden aldığım diğer bir haber de aynı okul döneminden diğer bir arkadaşın böbreklerinden ciddi bir rahatsızlığı olduğuyla ilgiliydi. Hüzün, sıkıntı, muzdarip halet-i ruhiyesi idi içinde bulunduğum. Aslında kendime de arada kızıyordum. Okuduklarım ruhuma yeterince tesir etmiyordu çünkü. Arkadaş bir mail ile ayrı kaldığımız 5 sene boyunca yaşadıklarını anlattı. Çok değerli bir yazı olduğunu düşünüyorum. Ne de olsa yaşanmış mücerreb bir yazı. İçinde kabiliyet sahiplerinin halleneceği çok duraklar var. İmlalarını değiştirmeksizin arkadaşın maili şöyle:
Musibetlerin penceresinden hayata bakmak, güçlü hissedişler ve gerçeklere teğet geçmeksizin yaşamak. Başımıza gelen olaylardan olayları başımıza gönderene intikal edebilmek. Sorgulu ve sualli yaşamak. Başımıza vurulan tokmağın acısını duymaksızın tokmağın sesine kulak vermek. Kendime çıkardığım derslerden bazıları bunlardı…