11.04.2010
İNSANIN NAZARINDA hakikatlerin ortaya çıkması,
Akıl ve kalb birlikteliğinde gerçekleşir.
Bunlar öylesine girift bir halde yalın gerçeği sarmalarlar ki,
Birbirlerinden koparıldıkları vakit,
İlkinden her türlü üçkâğıtçılık,
İkincisinden de türlü çeşit bağnazlıklar,
Gelip insanın merkezine oturuverir.. [1]
Ahir zamanın tam göbeğinde yaşadığımız şu devirde,
Fikir nuru ve kalb ışığı etle tırnak misali,
İnsanın maddî ve mânevî dünyasını aydınlatamazlar ise,
Kişinin o andaki pozisyonu ne olursa olsun,
Her türlü haksızlık, zulüm ve manevi karanlık,
Çepeçevre bireyi ve toplumu kuşatıverir.
Kişinin inançlı veya dindar olması,
Bu sinsi tehlikeden kendisini korumasını garanti altına almaz.
İmanda, her daim tecdid ve yenilenme vardır. [2]
Dimağ / akıl fabrikasından imbik imbik süzülen tefekkür,
Ruhun gıdası olan iman hakikatlerine dönüşmedikçe,
Başta kalbimiz olmak üzere mânevî organlarımız,
Düzenli olarak bu kaynaktan beslenemezlerse,
Akıl ve kalb ittifakı mümkün değil sağlanamaz.
İnsanlığın başına gelen bütün felaketlerin arka planında,
Hep bu ayrışımların menfezlerinden fışkıran,
Açgözlülükler, cahillikler, zulüm ve haksızlıklar boy vermektedir. [3]
İfrâtın abartma ve ihtilallerinin bozgunculuğundan,
Tefrîtin itham ve şüphelerinin güvensizliğinden kaynağını almaktadır.
İnsanlığın koşar adım kıyamete doğru sürüklendiği şu zaman diliminde,
Ehli din bu hercümerçten en az hasarla sıyrılmayı başarabilmelidir.
Müminlerin dünyasında yapılan bütün işler örneğin,
Kalp ile yapılan seyahatler aklın nezaretinde gerçekleşmeli,
Akıl ile yol tutarken de kalbin himayesinde seyretmelidir. [4]
Bu birlikteliğe dikkat edenler,
Sırat-ı müstakim kıvamını tutturmaya en yakın olanlardır.
Ki onlar ne aldanırlar, nede aldatırlar.. [5]
© 2021 karakalem.net, Aykut Tanrıkulu