28.01.2008
BEDİÜZZAMAN HAZRETLERİ, 10. Nota’da, İman Hakikatleriyle muhatap olma konusunda önemli bir manayı, ehemmiyetli incelikleriyle açıyor. Marifetullahın şahitlerine ısrarlı bir şekilde, tenkitsiz, tereddütsüz müteveccih olunmasını istiyor. Çünkü onlara karşı en küçük tereddüt, en ufak bir tenkit onların kaybolmasına, adeta kaçmasına sebep olan çok tehlikeli bir davranış oluyor.
Bu konuyla ilgili yazılanlar, Marifetullah Şahitlerine, iman hakaikine ulaşmamız için YAPMAMIZ GEREKENLERLE ilgili olduğundan, bizler için çok ehemmiyetlidir. Çünkü bu dünyadaki yaşayışımız, bahsedilen hakikatlere ulaşmamız oranında değişecek; ahiretimiz de dolayısıyla şu dünyadaki bu serüvenimize göre şekillenecektir.
Ayrıca idrak edemediğimiz pek çok İmâni ve İslamî hakikate de bu ölçülerle bakmak çok faydalı olacaktır. Bu Notayı ve onu tamamlayan, açan konuları iyi kavramamız bu açıdan gerçekten çok değerlidir.
Önemli bir hatırlatma daha yapmaya daha işin başında ihtiyaç hissediyorum. Bu yazının tamamında anlatılanlar, BİRBİRİNİN MÜTEMMİMİ olarak, bir reçetede yazılanların birlikteliği manasında, birbirini tamamlar niteliktedirler.
Amerika’da tahsilini tamamlamış, hala yurtdışında yaşayan bir kardeşimin geçen ayki son ziyaretinde, sabahlara kadar anlattığı bütün meseleleri aldığım notlardan günlerce değerlendirip, onu anlamaya çalıştım.
Birçok yönden onun birikimleri karşısında önce kendimi çok cahil hissettim. Ancak daha sonra, sanki o arkadaşımın, yurtdışı eğitimi, İslami hayattan çok uzak yaşayışı, tahsili gereği veya başka sebeplerle okuduğu onlarca eser sebebiyle onda oluşan materyalist felsefeyle alude birikimlerin onu farklı bir yere getirdiğini anladım. Belki mutlak bilgiye ulaşmış vehmine sahip ilmi enaniyetinin de tesiriyle onun,“Isparta kahramanlarına arkadaş” olmaktan uzaklaştığını, R.Nurun ruhuyla arasında pek çok berzah oluşturduğunu görür gibi oldum.
Bir taraftan yüksek zeka seviyelerinden bahsederken, kulluğun ilk basamaklarına bile adım atmadığını, atamadığını, iman seviyesinde bir Müslümanlıktan –kendi sözlerine göre- öteye gidemediğini, mükellefiyetlere asla yanaşmadığını anladım. İslamiyetsiz bir müminlikten bile daha tehlikeli bir zemine doğru damla damla kaydığını üzülerek gördüm.
Birkaç gece süren görüşmelerden sonra, otuz-kırk kilometrelik yoldan, her seferinde hep ağlayarak geri geldim. Bu yüksek zekâ seviyesindeki (!) düşünceleriyle hiçbir mükellefiyeti yerine getirmeden kolayca huzur bulmaya (!) çalışan perişan halinden kurtulması; Vahiy-Sünnet rotasına girmesi için birkaç çeşidiyle dua etmeye çalıştım. İnşallah kurtulur.
O kadar süslü cümlelerle yüksek malumatlar aktarıyordu ki önce dikkatle dinleyip anlamak istiyor, notlar almaya çalışıyordum. Fakat daha sonra, üzülerek söylüyorum, Özden gazetesi gibi aklımda bir şeyler kalmadığının farkına vardım. (Lise müdürlüğüm sırasında Çanakkale Valiliğince toplatılan bu yayının belki bir sayfasını okuyor, ancak birkaç cümle söyleyemiyordunuz.)
İdraksizliğim sebebiyle veya muhalefet inadıyla anlayamıyor muyum diye konuyla ilgili daha önce yazdıklarını metin olarak aldım. Satır satır, ayrı manaları yan cümleciklerine kadar bölüp tekrar takrar okuyup, inceledim. Sonuç değişmedi. Keşke uygun bir zeminde, yeterli zaman ayırma imkânına sahip olsak da R.Nur kültürü muvacehesinde yardımlaşabilsek.
Esasen son zamanlarda yazılan bazı yazılar ve eski arkadaşlarımızla yapılan uzun sohbetlerle ilgili meseleler için birkaç sayfalık makaleler derdimize deva olmaya yetmez, yetemez. Ancak, burada, kalp ve aklımızı beraber bulundurarak, sadece R,Nur kültürüyle bazı tespitler yapıp sonucu akıllara havale etmek istiyorum.