17.11.2005 BİR VARMIŞ, ama bir yok oluyormuş. Herşey ‘helâk olup gidici’ imiş. Hiçbir şey kararında kalmıyormuş. Bir var olan bir yok oluyormuş. Ama ‘O’na bakan yüzü müstesna imiş. Zaten ebedî hayat o yüzde gizli imiş, gerçek varlık o (yüz) demekmiş. Tüm bunların sırrına ve künhüne vâkıf olmuş dört 1 varmış. Bazıları ‘elif’ de dermiş bu […]
09.02.2006 BUGÜNÜN EHL-İ dini mücadeleyi, rekabeti, şefkat etmemeyi, başkalarını düşünmemeyi ve hatta yerine göre başkalarının sırtına basarak yükselmeyi önceleyen ve bu değerler manzumesinin besleyip büyüttüğü prototip bireylerin üzerinden beslenen bir sistemle muhatap olmaktadır. Bu sistem sosyal hayatın her yanında yoğun ve kuşatıcı bir nüfuzu sahip ve o nüfuz şaşırtıcı bir şekilde sistemin parçası oldukça daha […]
12.01.2006 ANLAMA DAİR birşeyler aradı gözlerim. Ne ki yine aradığını bulamadı. Manaya ait, anlama dair pek birşeyler gözükmüyordu ortada. Kurban Bayramı münasebetiyle televizyonlarda kaç(ırıl)an boğalar, kendini yaralayan kasaplardan başkası yoktu. Hoş bu memlekette zaten her fırsatı ganimet bilip dini ve/veya dine ait her ne varsa magazinleştirmeye çalışmak konusunda fazlasıyla azimkar bir güruhun olduğunu biliyordum. Bunları […]
05.01.2006 RAHMETİ HERŞEYİ kuşatmiştir O’nun. Ve o, rahmetin en latif, en berrak, cemalin en saf, kemalin en aziz şarkisidir. Şu kainatin canli cansiz tüm sakinleri, her daim söyler dururlar bu en oldurucu ve erdirici şarkiyi. Denizler dudaklarini dalga dalga uzatir, “Ya Celil, Ya Celil” diyerek, o celal bestesini haykirirlar her an. Zaman olur, buharlaşip semaya […]
29.12.2005 SONSUZ BENCİLDİR insan. Evvela ve bizzat kendini sever. Dünyanın kendisi etrafında döndüğünü düşünmek ister ve öylede düşünür çoğu zaman. İnsanın Rabbi ona bir malikiyet ve hakimiyet vermiştir. Ne ki bu hakimiyet ve malikiyet vehmidir, zati değildir. İnsan sadece kendi uhdesine aldığı emanetin tasarrufunda bile değil, o tasarrufun bilkuvvesindesinde/niyetinde hür kılınmıştır. Bu ise emaneti sahiplenebileceği […]
22.12.2005 BU SABAH uzunca bir süredir görmediğim bir dostum geldi, karşı evlerin çatısına, sokaklara, saçaklara, ağaçların tepesine ve tabii penceremin önüne. Şu satırlar yazılırken de tane tane gelmedeler dünyama. Hepsi birbirine benziyor, hepsi birbirinden farklı. Tane tane kucaklıyorlar toprağı, tane tane elçilik yapıyorlar Vahid ve Ehade. Onu en çok çocuklar seviyor, zira onların hissiyatı gündelik […]
06.04.2008 BİTEVİYE SIRADANLIKLARIN monotonluğu içinde yaşanıyor hayatlar. Ya da yaşamak perdesi altında sürükleniyor, hayat kod adıyla adem hesabına çalışıyor. Helaket ve felaketle maruf ve malul şu acib asrın, nam-ı diğer modernizm adlı aşuftenin cazibesinde batmaya yüz tutmuş dünyalar. Ne bir rahmet katresiyle gülün yüzüne kondurulan sabah şebnemleri çeliyor ruhumuzu, ne sonra gülün bast edilişi. Mehtabın […]
08.12.2005 “YEMEKTE NE var, yemek nasıl?” diye sordu. İşimiz gereği bazı zamanlar çalıştığımız fabrikanın ögle vakti yemek aralarının herhangi birinde, yemekhaneye doğru giden birinin yemekhaneden dönmekte olan birisine artık bir refleks haline gelmiş bir tavırla sorduğu bir soruydu bu. “Kötü bir şey” dedi dönmekte olan, “hoşlanmayacağın bir şey” diye de ekledi. Mimiklerimi sözlerini, sözleri mi […]
23.06.2009 İŞTE HAYAT böyledir. İnsan arzu eder, fakat irade edemez çoğu zaman. Kalb arzu eder, akıl talep eder, lakin maksud kuşu irade elinin yetişemeyeceğe yere konar sıklıkla. Hep böyle de olmaz ama. Bazen insan irade eder, arzu ettiğini, istediğini, irade edebilme durumundadır, lakin kendi iradesi yetmez, yeterli olmaz, başka iradeler mevzubahistir. Kendi hayatının merkezinde bile […]
01.12.2005 ESKİLER ESKİMEYEN bir düşünüşle “kamus namustur” demişler. İsabet etmişler. Kamusun namusuna halel geldiği vakit, anlamın rüyeti, lafzın ve nazmın anlamsızlığı içinde çirkinleşiyor. Mananın haşmet ve vakarı, lafzın düşüncesizliğinde, kuru malumatların, hazmedilmemiş bilginin ilimsizliğine kurban ediliyor. Ve olan oluyor, anlam(an)ın düşünceyle gelen izzeti, lafzın bile değil, nazmın düşüncesiz tekrarlarında pamal oluyor. Herkesin kullandığı bir orta […]
