05.08.2003
ADAM, ÇALIŞTIĞI şirketin malzeme deposuna öfkeyle telefon açtı. Sesi öfkeden neredeyse titriyordu. Telefona çıkan adama, malzeme şefliğinin neden onların bölümünün kırtasiye işleriyle hiç ilgilenmediğinin, neden siparişlerinin hep cevapsız kaldığının, ihtiyaç olan şeyleri niye hep kendi paralarıyla almak zorunda kaldıklarının hesabını sorup, bağırmaya başladı.
Telefonun öbür ucundaki adam, bir ara sözünü kesip:
“Peki, sen benim kim olduğumu biliyor musun?” diye sordu.
Adam, bu müdahale karşısında şaşırmış bir halde:
“Hayır” diye cevap verince, telefonun öbür ucundaki adam devam etti konuşmaya:
“Ben sizin patronunuzum.”
Bu cevap karşısında, adamın başından kaynar sular dökülür gibi oldu. Telefonu açanın kimliğini öğrenmeden söylediği o ağır lâfların bedeli, işten atılmak olacaktı belki de… Bir kez daha, öfkeyle kalkan zararla oturacaktı.
O ara, adamın aklına parlak bir fikir geldi. Telefonun öbür ucundaki patrona:
“Peki siz benim kim olduğumu biliyor musunuz?” diye sordu.
Patronun da cevabı:
“Hayır” olunca, adam alnındaki terleri mendiliyle silip, oh çok şükür diyerek telefonu çarçabuk kapattı…
(F. Gülsoy’dan uyarlama)