03.07.2002
ZİL SESİNE koşarak kapıyı açan adam eski bir dostu ve iri bir köpekle karşılaştı. Elbette, tereddütsüz “Buyrun!” diyerek onları salona aldı. İki arkadaş daha oturmadan, köpek bir masa lambası ile birkaç kıymetli bibloyu devirdi. Sonra da en rahat koltuklardan birine yerleşti ve koltuğun ahşap kollarını yalayıp kemirmeye başladı. Evin sahibi köpeğin yaptıklarını içi cız ederek seyretse de, bir köpek yüzünden eski bir dostunu kaybetmek istemediğinden sabretmeyi tercih etti.
Çaylar içilip misafir gitmek üzere ayağa kalkınca da, köpek yüzünden içten içe sinir krizleri geçirdiğini belli etmemeye çalışarak, dostuna:
“Köpeğini unutuyorsun” dedi.
Bunun üzerine, misafir şaşkınlık içinde:
“Hay Allah!” dedi . “Evin ziline basarken kapının önünde görünce, onu senin köpeğin zannetmiştim!”
(Neşeli Öyküler’den alınmıştır.)