28.12.2003<\/p>\n
UYANDIM. G\u00dcN daha do\u011fmam\u0131\u015ft\u0131. Perdeyi aralay\u0131p, \u015f\u00f6yle bir s\u00fczd\u00fcm sessiz sokaklar\u0131, k\u0131zarmaya durmu\u015f g\u00f6ky\u00fcz\u00fcn\u00fc. D\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fcm; ne olurdu bu sabah uyanmasam, y\u00fcr\u00fcmesem sokaklar\u0131? Ya da hi\u00e7 a\u00e7masam perdelerimi, g\u00fcn\u0131\u015f\u0131\u011f\u0131 girmese odama g\u00fcn boyu? Arkada\u015flar\u0131m\u0131 aramasam, kimseyle konu\u015fmasam?<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Ne m\u00fcmk\u00fcn? Bir kere kucaklam\u0131\u015f d\u00fcnya beni. Daha do\u011far do\u011fmaz annem, babam, karde\u015flerim kucaklam\u0131\u015f beni. Yava\u015f yava\u015f her\u015fey, herkes bir sevgi halkas\u0131 olmu\u015f etraf\u0131mda. Sonra sonra ben de kucaklam\u0131\u015f\u0131m d\u00fcnyay\u0131, herkesi, her\u015feyi. Sevdiklerim, arkada\u015flar\u0131m olmu\u015f. Bir k\u00fc\u00e7\u00fck \u00e7i\u00e7ek, bir g\u00fcn\u0131\u015f\u0131\u011f\u0131, mavi g\u00f6ky\u00fcz\u00fc, bulutlar… gelmi\u015f, kalbime taht kurmu\u015f.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Ya\u015fad\u0131k\u00e7a, g\u00f6rd\u00fck\u00e7e, tatt\u0131k\u00e7a daha bir kuvvetlenmi\u015f her\u015feyin taht\u0131 kalbimde. Duygular\u0131m \u00e7evreme iyice k\u00f6k salm\u0131\u015f. Kopmaz olmu\u015fuz sevdiklerim ve ben. Her biri bir par\u00e7am olmu\u015f. Benden birer par\u00e7a. S\u0131k\u0131 s\u0131k\u0131ya kucakla\u015fm\u0131\u015f\u0131z her\u015feyle. \u0130nsanlarla, k\u00e2inatla, d\u00fcnya ile.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Ama d\u00f6nen bir d\u00fcnyay\u0131 kucaklam\u0131\u015f\u0131m. Durmayan, d\u00f6nen bir d\u00fcnyay\u0131. Evet, d\u00fcnya d\u00f6n\u00fcyor. Hem de sevdiklerimle birlikte. Her sabah g\u00f6zbebeklerime doldurdu\u011fum sevgili g\u00fcne\u015fimi, sevgili g\u00fcn\u0131\u015f\u0131klar\u0131yla al\u0131yor, veda ettiriyor. Ard\u0131nda ufkun h\u00fcz\u00fcnl\u00fc k\u0131z\u0131ll\u0131\u011f\u0131n\u0131 b\u0131rakarak. \u00c7i\u00e7eklerimi, yapraklar\u0131m\u0131 al\u0131yor, sonbahar\u0131n alacakaranl\u0131\u011f\u0131na d\u00f6k\u00fcyor \u00f6lg\u00fcn, solgun bir halde. Sevdiklerimi al\u0131yor y\u0131llar, \u00f6len her tan\u0131d\u0131\u011f\u0131mla, kalbimde kurdu\u011fum sevgi saray\u0131ndan bir tu\u011fla d\u00fc\u015f\u00fcyor. \u00d6m\u00fcr binam y\u0131k\u0131lmaya y\u00fcz tutuyor. Biliyorum, bir g\u00fcn beni de alacak. Beni sevdiklerimden, sevdiklerimi benden koparacak. Benim \u00f6m\u00fcr binam y\u0131k\u0131lacak, torunlar\u0131m\u0131nkinden ise bir tu\u011fla d\u00fc\u015fecek. Belki a\u011f\u0131r bir tu\u011fla.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Ne g\u00fcne\u015ften, ne yapraktan ayr\u0131 kalmak istemiyorum asl\u0131nda. \u00d6yle ki, her birisinden ayr\u0131l\u0131rken bile tekrar kavu\u015faca\u011f\u0131m an\u0131n hasretiyle teselli ediyorum kendimi. Evet, evet, ak\u015fam\u0131n k\u0131z\u0131ll\u0131\u011f\u0131 ufku kaplad\u0131\u011f\u0131nda kar\u015f\u0131 ufuktan \u015fafak k\u0131z\u0131ll\u0131\u011f\u0131n\u0131 g\u00f6rm\u00fc\u015f gibi oluyorum. Hele karanl\u0131k her\u015feyi iyice gizledi\u011finde, sabah\u0131n s\u0131cac\u0131k hasreti sar\u0131yor i\u00e7imi. Dal\u0131ndan kopup, topra\u011f\u0131 kucaklayan her yaprakta ilkbahar\u0131n ye\u015filli\u011fini hayal ediyorum. Sararm\u0131\u015f her yaprak, sonbahar r\u00fczg\u00e2rlar\u0131yla bahara savruluyor hayalimde. Sevdi\u011fim biriyle ayr\u0131l\u0131rken, hep tekrar bulu\u015faca\u011f\u0131m\u0131z vakti konu\u015fuyoruz. Hep “G\u00f6r\u00fc\u015fmek \u00fczere!” ayr\u0131l\u0131yoruz, nedense.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Sahi, neden ill\u00e2 da bulu\u015fmak isteriz? Hep beraber olmay\u0131, birlikte kalmay\u0131 arzular\u0131z? Bir defa da, “Hi\u00e7 g\u00f6r\u00fc\u015fmemek \u00fczere” ayr\u0131lsak ya?<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Olmuyor i\u015fte. Sevgi ve hi\u00e7 bulu\u015fmamak bir arada ya\u015fayam\u0131yor. Sevdiklerimizle beraber olmak istiyoruz. Beraber olamayacaklar\u0131m\u0131z\u0131 sevemiyoruz.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
E\u011fer ger\u00e7ekten seviyorsak, sevdi\u011fimizle bir daha g\u00f6r\u00fc\u015fmemek akl\u0131m\u0131za s\u0131\u011fmaz. Bir daha kavu\u015fmamacas\u0131na ayr\u0131 kalmay\u0131 kalbimiz ta\u015f\u0131yamaz. Ta\u015f\u0131yorsa sevmiyor demektir, seviyorsa zaten ta\u015f\u0131yamaz.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Ne zaman tatl\u0131 bir menek\u015fe kokusu duysam, bir an \u00e7ocuklu\u011fumun baharlar\u0131na kayar hayalim. Gelecek baharlar\u0131n menek\u015felerini d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcr\u00fcm. Belki, menek\u015fe kokusuyla beraberli\u011fimiz sadece bir an s\u00fcrecek. Belki biraz sonra solacak, bitecek. Ama hi\u00e7 \u00f6nemi yok. Hi\u00e7 solmayan bir menek\u015feyi, ge\u00e7mi\u015f bahar\u0131n menek\u015felerini ge\u00e7iriyorum zihnimden s\u0131ra s\u0131ra. Anl\u0131k menek\u015feyi o baharlara ili\u015ftiriyorum. Kokusunu o baharlara kat\u0131yorum. Bir anl\u0131k beraberli\u011fimiz kanatlan\u0131yor. \u015eu \u00e2n\u0131n darac\u0131k vadisinden gelecek ve ge\u00e7mi\u015fin geni\u015f ovas\u0131na u\u00e7uyoruz beraberce. Hayalimde benim \u00f6l\u00fcms\u00fcz, menek\u015fenin solmaz oldu\u011fu bir \u00fclke kuruyorum. Menek\u015feyi ortas\u0131na koyuyor, orada seviyor, orada ok\u015fuyorum. \u015eu \u00e2n\u0131n gelip ge\u00e7icili\u011fini hissetmiyorum bile. Yine kavu\u015fmak, “Bulu\u015fmak \u00fczere!” ayr\u0131l\u0131yorum menek\u015feden. Ba\u015fka t\u00fcrl\u00fcs\u00fcne raz\u0131 de\u011fil g\u00f6nl\u00fcm.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Ama “Nereye kadar bu \u00fclkenin s\u0131n\u0131rlar\u0131?” diyeceksiniz. Bir g\u00fcn gelecek, her\u015fey \u00f6l\u00fcm\u00fcn so\u011fuk duvar\u0131na dayanacak. O g\u00fcn gelecek, koklad\u0131\u011f\u0131m g\u00fcl kokusu sonuncusu olacak. Biliyorum, ayr\u0131laca\u011f\u0131m d\u00fcnyadan, her\u015feyden. Ama bir daha bulu\u015fmamacas\u0131na m\u0131? Baharlar\u0131 bir daha g\u00f6rmemecesine mi? \u00c7i\u00e7ekleri bir daha koklamamacas\u0131na m\u0131? <\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Hay\u0131r, g\u00f6nl\u00fcm buna da raz\u0131 de\u011fil. B\u00f6yle bir \u00f6l\u00fcm\u00fc istemiyorum. Siz de istemezsiniz. Bir ser\u00e7e ku\u015fu olsayd\u0131k, belki b\u00f6ylesine raz\u0131 olurduk. Hani bir a\u011fac\u0131n yapraklar\u0131 aras\u0131nda ge\u00e7mi\u015f anlardan kopuk, gelece\u011fimizden habersiz ya\u015f\u0131yor olsayd\u0131k, \u00f6l\u00fcm\u00fcn ayr\u0131l\u0131\u011f\u0131n\u0131 hi\u00e7 hissetmeden. Gams\u0131z tasas\u0131z, kedersiz; g\u00fcn\u00fcm\u00fcz\u00fc g\u00fcn, an\u0131m\u0131z\u0131 an edebilirdik belki. Gelip ge\u00e7icili\u011fini bir tarafa b\u0131rak\u0131p, her \u00e2n\u0131m\u0131z\u0131n keyfini \u00e7\u0131karabilirdik belki. Ayr\u0131l\u0131k ac\u0131s\u0131 saplanmadan her bulu\u015fmam\u0131z\u0131n tad\u0131n\u0131 \u00e7\u0131karabilirdik doyas\u0131ya. \u00c7\u00fcnk\u00fc bulu\u015ftu\u011fumuzda ayr\u0131laca\u011f\u0131m\u0131z\u0131 bilmez, bilemezdik. Yediklerimizi bitecek endi\u015fesi olmadan yer, sadece bitti\u011finde \u00fcz\u00fcl\u00fcr, \u00fcz\u00fcnt\u00fcm\u00fcz\u00fc ge\u00e7mi\u015fte b\u0131rak\u0131p gider, eskiden kaybettiklerimizin elemini ta\u015f\u0131mazd\u0131k kalbimizde.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Ne \u00e7are ge\u00e7mi\u015fi de, gelece\u011fi de kalbimizde ta\u015f\u0131yoruz i\u015fte. Ge\u00e7mi\u015fte kaybettiklerimizin kalbimizdeki yeri bo\u015f h\u00e2l\u00e2. \u015eu an herkesi kucaklarken, bir g\u00fcn gelip teker teker hepsinden ayr\u0131laca\u011f\u0131m\u0131z\u0131 biliyoruz. Ge\u00e7mi\u015fin elemleri, gelece\u011fin endi\u015feleri var kalbimizde. Ve hepsi de \u015fu anda. Ne ge\u00e7mi\u015fin elemleri ge\u00e7mi\u015fte, ne de gelece\u011fin endi\u015feleri gelecekte. Hepsi gelmi\u015f, \u015fu \u00e2n\u0131m\u0131z\u0131n kap\u0131s\u0131na dayanm\u0131\u015f. Biricik “\u015fimdi”mizin kalbine saplanm\u0131\u015f. A\u00e7\u0131k\u00e7as\u0131, sadece ayr\u0131l\u0131rken duymuyoruz ayr\u0131l\u0131\u011f\u0131n ac\u0131s\u0131n\u0131. Ayr\u0131lm\u0131\u015f olman\u0131n da, ayr\u0131lacak olman\u0131n da sanc\u0131s\u0131n\u0131 duyar\u0131z \u015fimdi, \u015fu an. \u00d6l\u00fcm\u00fc de \u015fimdi d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcr\u00fcz.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
\u00d6l\u00fcm e\u011fer “Bir daha bulu\u015fmamak!” ise, bir daha bulu\u015fmayacak olman\u0131n ac\u0131s\u0131n\u0131 \u015fimdiden duyar\u0131z. \u015eu \u00e2n\u0131m\u0131zda ya\u015far\u0131z hi\u00e7li\u011fi, yoklu\u011fu. “\u015eimdi”mize kom\u015fu olur hi\u00e7lik. \u015eimdinin lezzetleri solmu\u015f, sararm\u0131\u015f bir halde ayr\u0131l\u0131\u011f\u0131n dipsiz u\u00e7urumuna savrulur. n\u0131n alt\u0131n s\u00fctunlar\u0131 devrilir. \u00dcmitlerimiz, hasretlerimiz \u00e7\u00f6ker birer birer. Sevgilerimiz c\u0131l\u0131zla\u015f\u0131r. Her \u00e2n\u0131n \u00f6tesinde berisinde hi\u00e7li\u011fin, yoklu\u011fun so\u011fuk duvarlar\u0131na toslar hayallerimiz. Da\u011f\u0131l\u0131r, k\u0131r\u0131l\u0131r. \u00dcmitlerimizin y\u0131k\u0131nt\u0131s\u0131 alt\u0131nda kal\u0131r\u0131z.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Duygular\u0131n\u0131za bir sorun \u00f6l\u00fcm\u00fc. \u0130stemiyorlar, de\u011fil mi? Hi\u00e7 bulu\u015fmamacas\u0131na ayr\u0131lmay\u0131, \u00f6l\u00fcm\u00fcn bir daha kavu\u015fmamak olu\u015funu istemiyorlar.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
\u00d6l\u00fcm\u00fc hi\u00e7lik, yokluk diye tarif etmiyor duygular\u0131m\u0131z. \u0130stiyorlar ki, sonsuzluk olsun; ayr\u0131l\u0131k de\u011fil, kavu\u015fmak olsun. Ayr\u0131lmamacas\u0131na, bitmemecesine kavu\u015fmak olsun.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Sahiden duygular\u0131m\u0131z\u0131n tarif etti\u011fi gibi bir yeni ba\u015flang\u0131\u00e7sa \u00f6mr\u00fcm\u00fcz\u00fcn biti\u015fi? Sonumuz ba\u015flang\u0131c\u0131m\u0131zsa? Mesela bir \u00e7ekirde\u011fin toprakta \u00e7\u00fcr\u00fcmesi gibi. O zaman her \u00e2n\u0131m\u0131za sonsuzluk kom\u015fu gelir. Her\u015feyin gelip ge\u00e7icili\u011fi sonsuz bir okyanusta tatl\u0131 bir k\u0131p\u0131rt\u0131 olur. \u015eu \u00e2n\u0131m\u0131z bitmezli\u011fin, t\u00fckenmezli\u011fin e\u015fi\u011fine yana\u015f\u0131r. \u015eimdinin darac\u0131k duvarlar\u0131ndan pencereler a\u00e7\u0131l\u0131r sonsuzlu\u011fa, ge\u00e7mi\u015fe, gelece\u011fe. Duygular\u0131m\u0131z alabildi\u011fince uzan\u0131r, zaman\u0131n her iki kanad\u0131na k\u00f6k salar. Ve d\u00f6n\u00fcp \u015fu \u00e2n\u0131, “\u015fimdi”yi o geni\u015f kanatlar\u0131n i\u00e7inde sakl\u0131 bir inci tanesi gibi sever, sonsuzcas\u0131na ya\u015far\u0131z \u015fimdilerimizi. Sevgilerimiz g\u00fcl goncas\u0131 gibi a\u00e7\u0131l\u0131r. Her\u015feyi, herkesi gelip gidi\u015fleriyle, tatl\u0131 \u00e7alkant\u0131lar\u0131 ile kucaklar\u0131z. Kucakla\u015f\u0131r\u0131z, kayg\u0131s\u0131zca. Ebediyetin kollar\u0131nda sal\u0131n\u0131r\u0131z beraberce. Sonsuzu ya\u015far, cenneti kucaklar\u0131z.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Hangisini istersiniz? Her an \u00f6lmeyi mi? Yoksa, her anda her zaman\u0131 ya\u015famay\u0131 m\u0131?<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Evet, sonsuzlu\u011fa a\u00e7\u0131z; sonsuzlu\u011fa susam\u0131\u015f\u0131z. Sonsuzluk i\u00e7in var edilmi\u015fiz. Ve oraya g\u00f6nderiliyoruz.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
28.12.2003 UYANDIM. G\u00dcN daha do\u011fmam\u0131\u015ft\u0131. Perdeyi aralay\u0131p, \u015f\u00f6yle bir s\u00fczd\u00fcm sessiz sokaklar\u0131, k\u0131zarmaya durmu\u015f g\u00f6ky\u00fcz\u00fcn\u00fc. D\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fcm; ne olurdu bu sabah uyanmasam, y\u00fcr\u00fcmesem sokaklar\u0131? Ya da hi\u00e7 a\u00e7masam perdelerimi, g\u00fcn\u0131\u015f\u0131\u011f\u0131 girmese odama g\u00fcn boyu? Arkada\u015flar\u0131m\u0131 aramasam, kimseyle konu\u015fmasam? Ne m\u00fcmk\u00fcn? Bir kere kucaklam\u0131\u015f d\u00fcnya beni. Daha do\u011far do\u011fmaz annem, babam, karde\u015flerim kucaklam\u0131\u015f beni. Yava\u015f yava\u015f her\u015fey, […]<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[9],"tags":[],"ppma_author":[144],"class_list":["post-87947","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-yazarlar"],"yoast_head":"\n