22.07.2010<\/p>\n
KADER DEY\u0130NCE, akl\u0131m\u0131za ya\u015fay\u0131\u015f\u0131m\u0131zla ilgisini kaybetmi\u015f, gecemizi g\u00fcnd\u00fcz\u00fcm\u00fcz\u00fc ciddiye almayan, ne \u00e7ekti\u011fimizi unutmu\u015f, ilgisiz ve duyars\u0131z, de\u011fi\u015ftirilemez ve dokunulmaz kal\u0131n ve koyu yaz\u0131lar geliyor de\u011fil mi? B\u00f6ylesine uzak ve ilgisiz bir kaderi, haliyle k\u00f6t\u00fc oluyor, zal\u0131m felek diye anabiliyoruz. \u00dczerimize bir k\u00e2bus foto\u011fraf\u0131 gibi ili\u015ftiriyoruz kaderi. Bizi bi\u00e7imden bi\u00e7ime sokuyor, bize format at\u0131yor, bizi oradan oraya s\u00fcr\u00fckl\u00fcyor ama biz ona hi\u00e7 itiraz edemiyoruz, tek sat\u0131r\u0131n\u0131 de\u011fi\u015ftiremiyoruz. Bu y\u00fczden, hep kadere kar\u015f\u0131 direndi\u011fimizi iddia ediyoruz.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Yazg\u0131m\u0131za kar\u015f\u0131 \u00e7\u0131k\u0131yoruz kendimizce. “K\u0131r\u0131\u015f\u0131kl\u0131k kaderin olmas\u0131n!” diyebiliyoruz mesel\u00e2. Sanki -bir \u015fekilde olacaksa- k\u0131r\u0131\u015f\u0131ks\u0131z halimizi kaderden ka\u00e7\u0131r\u0131yormu\u015fuz gibi. Ya da “D\u00fc\u015f yakamdan ey kader!” dercesine ilgisizli\u011fe mahk\u00fbm edildi\u011fimizi varsay\u0131yoruz. Ba\u015f\u0131na ac\u0131lar \u00fc\u015f\u00fc\u015fm\u00fc\u015f bir k\u0131z \u00e7ocu\u011funa bak\u0131p “ah kadersizim!” deyiveriyoruz. Belki de “Ne halin varsa g\u00f6r!” vurdumduymazl\u0131\u011f\u0131 ile yazg\u0131m\u0131zla bo\u011fu\u015fmaya terk edildi\u011fimizi d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcyoruz. Hapse d\u00fc\u015fm\u00fc\u015fsek, “kader mahk\u00fbmu” say\u0131yoruz kendimizi. Madalya alan\u0131n kaderle i\u015fi yok sanki \u015eampiyon olanlar kadere ra\u011fmen \u015fampiyon oluyor gibi. Kaderin h\u00fckm\u00fc de\u011fil alt\u0131n madalyalar. Ba\u015far\u0131dan ba\u015far\u0131ya ko\u015fan kaderini bozuyor, yazg\u0131s\u0131n\u0131n kara kutusunu par\u00e7al\u0131yor sanki. Dik duranlar al\u0131n yaz\u0131s\u0131n\u0131 siliyor. Burnunun do\u011frusuna giden, inat\u00e7\u0131, vurdumduymaz, ald\u0131r\u0131\u015fs\u0131z, ac\u0131maz, karag\u00f6zl\u00fckl\u00fc bir adam gibi hayal ediyoruz kaderi.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Tek d\u00fcze davran\u0131\u015flar, muhataplar\u0131n\u0131 s\u0131radanla\u015ft\u0131rmalar, detaylar\u0131 \u00f6nemsememeler. Durup da bakmaz bir \u00e7ocu\u011fun g\u00f6zlerinin i\u00e7ine. Pa\u00e7alar\u0131n\u0131 s\u0131y\u0131r\u0131p da aya\u011f\u0131n\u0131 sulara sokmaz kader. B\u00fcy\u00fck i\u015flerin adam\u0131, ince i\u015flerden habersiz. Ara s\u0131ra geri d\u00f6n\u00fcp de el sallamaz ard\u0131 s\u0131ra bakana. Siyah tak\u0131m elbiseli. Kopkoyu caml\u0131 arabas\u0131yla kalabal\u0131\u011f\u0131 da\u011f\u0131t\u0131r gibi. Kader, yap\u0131p ettiklerimizi de edemediklerimizi de, elimizden gelenleri de gelmeyenleri de, kazand\u0131klar\u0131m\u0131z\u0131 da kaybettiklerimizi de hep birlikte ku\u015fatan, sar\u0131p sarmalayan \u015feffaf bir \u00f6rt\u00fcd\u00fcr oysa. Kader de bizimle birlikte nefes al\u0131p veriyor. G\u00f6\u011fs\u00fcm\u00fcz\u00fcn ini\u015f kalk\u0131\u015flar\u0131na e\u015flik ediyor. Kalbimizin k\u0131p\u0131rt\u0131lar\u0131nca k\u0131p\u0131rd\u0131yor. E\u011filiyor g\u00f6zlerimizin i\u00e7ine. Parmak u\u00e7lar\u0131m\u0131za kadar dokunuyor. Elini omzumuza koyuyor usulca. Yoku\u015flarda bizimle birlikte yoruluyor. Ter d\u00f6k\u00fcyor yan\u0131 ba\u015f\u0131m\u0131zda. Kalabal\u0131kta gelip buluyor bizi. Kuyrukta beklerken yana\u015f\u0131yor yan\u0131m\u0131za. Aya\u011f\u0131m\u0131z kayd\u0131\u011f\u0131nda o da kan\u0131yor g\u00fcnaha. Parmaklar\u0131 s\u0131zl\u0131yor bizimle birlikte. So\u011fukta kartopu oynuyoruz \u00e7ocuk\u00e7a. Bizimle ac\u0131k\u0131yor, bizimle susuyor. Seviniyor yar\u0131m \u00e7i\u011fnenmi\u015f \u00e7ikletimizi yeniden buldu\u011fumuzda.<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
Yo, yo, \u00f6yle uzak de\u011fil bize kader. \u00d6yle habersiz ge\u00e7miyor yan\u0131m\u0131zdan. \u00d6yle kayg\u0131s\u0131z de\u011fil dertlerimize. G\u00fcne\u015f ne kadar uzak g\u00f6r\u00fcn\u00fcr bize. Oysa, g\u00f6z bebeklerimizin t\u00e2 i\u00e7ine s\u0131zmaktad\u0131r, tenimizin her noktas\u0131na dokunmaktad\u0131r. G\u00fcne\u015f ne kadar kayg\u0131s\u0131z durur kederlerimize. Oysa, her \u0131\u015f\u0131lt\u0131s\u0131 sevin\u00e7 bah\u015feder g\u00f6nl\u00fcm\u00fcze g\u00f6\u011fs\u00fcm\u00fcze. Ne kadar da k\u00fc\u00e7\u00fcmser gibidir hayat\u0131m\u0131z\u0131 g\u00fcne\u015f. Oysa, her k\u00f6\u015feye, her k\u0131vr\u0131ma, her g\u00f6lgeli\u011fe ve ayd\u0131nl\u0131\u011fa sar\u0131l\u0131verir. S\u0131cac\u0131k. “Bu kadar!” dedi\u011fimiz her k\u00f6\u015fede bekler bizi kader. Nefeslerimizi kesen “Buraya kadar!”lar\u0131n e\u015fi\u011finde tebess\u00fcmle bakar bize kader. Kaderden ay\u0131raca\u011f\u0131m\u0131z\/ay\u0131klayabilece\u011fimiz bir \u015fey yok ki. Kaderin bize ilgisiz kald\u0131\u011f\u0131 bir an yok ki.. Dedi\u011fi gibi \u015fairin (Necip Faz\u0131l): “Kader beyaz ka\u011f\u0131da s\u00fctle yaz\u0131lm\u0131\u015f yaz\u0131\/Elindeyse beyazdan gel de s\u0131y\u0131r beyaz\u0131.” Beyaz k\u00e2\u011f\u0131t ne kadar canl\u0131 ve somutsa elimizde, “s\u00fctle yaz\u0131lan yaz\u0131” o kadar taze, o kadar s\u0131cac\u0131k. Beyazlar\u0131m\u0131z\u0131n hepsi s\u00fct\u00fcn i\u00e7ine ak\u0131yor. S\u00fct, beyazlar\u0131m\u0131z\u0131n hepsini i\u00e7inde a\u011f\u0131rl\u0131yor. K\u0131r\u0131\u015f\u0131ks\u0131zl\u0131k kaderden ka\u00e7\u0131r\u0131lm\u0131\u015f bir \u015fey de\u011fildir mesel\u00e2. K\u0131r\u0131\u015f\u0131kl\u0131\u011f\u0131 d\u00fczeltecek ila\u00e7 bulma becerisi de kaderin i\u00e7inde. Herkese ra\u011fmen sivrilip ayakta durmak da, direnip sa\u011f kalmak da kaderin h\u00fckm\u00fcne dahil. \u015eampiyon da mahkum kadar “kader mahk\u00fbmu.”<\/p>\n
<\/p>\n
\n
<\/p>\n
“Kitab\u0131n anas\u0131 benim yan\u0131mda” diyor Rabbimiz. “Diledi\u011fimi de\u011fi\u015ftiririm, diledi\u011fimi sabit b\u0131rak\u0131r\u0131m.” Hakk\u0131m\u0131zda, kaderimizi bile de\u011fi\u015ftirebilir sand\u0131\u011f\u0131m\u0131z bir kaderin takdir edilmesi ne kadar sabitse, de\u011fi\u015ftiremeyece\u011fimizi sand\u0131\u011f\u0131m\u0131z sabit kaderlerimizin de de\u011fi\u015ftirilebilirli\u011fi o kadar sabit. Sabit olan O’nun dilemesiyle de\u011fi\u015febilir; de\u011fi\u015febilen O’nun dilemesiyle sabitle\u015febilir. Ne olursa olsun, hep O’nun dileme s\u0131n\u0131rlar\u0131 i\u00e7inde y\u00fcr\u00fcyoruz. Yazg\u0131n\u0131n anas\u0131, kaderin asl\u0131 O’nun dilemesidir. Olan olmu\u015fsa, O’nun diledi\u011fidir. Olmam\u0131\u015fsa, O’nun neyi diledi\u011fini bilemeyiz. Dilemesini bekleriz. \u00d6yleyse, ne unutulduk, ne g\u00f6zden \u00e7\u0131kar\u0131ld\u0131k, ne de bir yaz\u0131n\u0131n so\u011fuklu\u011funa mahk\u00fbm edildik. Kader hep bizimle ak\u0131yor. Bizimle yaz\u0131l\u0131yor. Bize O’nun diledi\u011fi kendi diledi\u011fimizce yaz\u0131l\u0131yor. \u015eu anda “yaz\u0131”n\u0131n tam ortas\u0131na b\/ak\u0131yorsun. Sen ne kadar titriyorsan “yaz\u0131” da o kadar.<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
22.07.2010 KADER DEY\u0130NCE, akl\u0131m\u0131za ya\u015fay\u0131\u015f\u0131m\u0131zla ilgisini kaybetmi\u015f, gecemizi g\u00fcnd\u00fcz\u00fcm\u00fcz\u00fc ciddiye almayan, ne \u00e7ekti\u011fimizi unutmu\u015f, ilgisiz ve duyars\u0131z, de\u011fi\u015ftirilemez ve dokunulmaz kal\u0131n ve koyu yaz\u0131lar geliyor de\u011fil mi? B\u00f6ylesine uzak ve ilgisiz bir kaderi, haliyle k\u00f6t\u00fc oluyor, zal\u0131m felek diye anabiliyoruz. \u00dczerimize bir k\u00e2bus foto\u011fraf\u0131 gibi ili\u015ftiriyoruz kaderi. Bizi bi\u00e7imden bi\u00e7ime sokuyor, bize format at\u0131yor, bizi […]<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[9],"tags":[],"ppma_author":[144],"class_list":["post-87871","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-yazarlar"],"yoast_head":"\n